Poruszanie się pojazdem po drodze leśnej, która jest dostępna dla innych użytkowników ruchu, w stanie nietrzeźwości prowadzi do popełnienia przestępstwa – orzeczenie Sądu Najwyższego.

Poruszanie się pojazdem po drodze leśnej, która jest dostępna dla innych użytkowników ruchu, w stanie nietrzeźwości prowadzi do popełnienia przestępstwa – orzeczenie Sądu Najwyższego.

Oskarżony został uznany wyrokiem Sądu Rejonowego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. iż będąc w stanie nietrzeźwości prowadził w ruchu lądowym motocykl na drodze leśnej. Za popełnione przestępstwo Sąd wymierzył karę 1 roku pozbawienia wolności oraz w ramach środków karnych orzeczony został dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów. Sąd Okręgowy utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego. Obrońca wniósł kasację do Sądu Najwyższego w której domagał się m.in. uniewinnia swojego klienta z uwagi na fakt, że w jego ocenie nie doszło do wyczerpania znamienia przestępstwa poruszania się w „ruchu lądowym”.

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 marca 2017 roku w sprawie o sygnaturze akt III KK 472/16 dokonał wykładni pojęcia „ruchu lądowego” w sposób następujący”

„...w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że przewidziane w art. 178a § 1 k.k. kryterium „ruchu lądowego” należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Tym samym, samo stwierdzenie, że do zdarzenia z udziałem skazanego, prowadzącego motocykl m-ki Yamaha i będącego pod wpływem alkoholu w stężeniu wynikającym ze wskazań urządzeń pomiarowych, doszło na „drodze leśnej”, nie wyklucza możliwości przypisania mu czynu z art. 178a § 1 k.k. Sąd Okręgowy odpierając zarzut podniesiony w zwykłym środku odwoławczym oraz odwołując się do m.in. do zeznań świadka T.T. (Komendanta Straży Leśnej Nadleśnictwa Ż.), wspartych danymi wynikającymi z oględzin miejsca wypadku drogowego, trafnie zwrócił uwagę, że droga po której poruszał się skazany nie była typową drogą leśną, lecz drogą o nawierzchni szutrowej. Wskazane dowody uprawniały więc do konkluzji, że droga ta była dostępna i rzeczywiście wykorzystywana dla ruchu pojazdów, spełniała więc kryterium „ruchu lądowego”.”