Możliwe jest legalne kierowanie samochodem przez kierowcę wobec którego został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów danego typu i to w czasie jego faktycznego obowiązywania.

Możliwe jest legalne kierowanie samochodem przez kierowcę wobec którego został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów danego typu i to w czasie jego faktycznego obowiązywania.

Zakaz prowadzenia pojazdów jest środkiem karnym uregulowanym w art. 42 Kodeksu karnego. Tego typu środki karne orzekane są przez sądy, obok kary głównej, wobec sprawców przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Kierowca, wobec którego został orzeczony tego typu środek karny może skrócić sobie okres takiej dolegliwości, aż o połowę czasu za sprawą uregulowania zawartego w art. 182a Kodeksu karnego wykonawczego.

Co istotne, okres obowiązywania zakazu kierowania pojazdami danego typu biegnie dopiero od dnia faktycznego zwrócenia dokumentu uprawniającego do kierowania pojazdami przez skazanego.

O zapadłym orzeczeniu, które zawiera w sobie środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, sąd zawiadamia odpowiednia organy państwa, poprzez przesłanie im odpisu prawomocnego orzeczenia. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony.

Na mocy z art. 182a Kodeksu karnego wykonawczego, taki skazany może wystąpić do sądu, który wydał w sprawie wyrok w pierwszej instancji, z wnioskiem o wyrażenie zgody na zmianę sposobu wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów. Zmiana polega na tym, iż taka osoba będzie mogła kierować tylko samochodami wyposażonymi w blokadę alkoholową.

Z takiego dobrodziejstwa mogą skorzystać tylko skazani wobec których środek karny był wykonywany przez co najmniej połowę okresu czasu na jaki został orzeczony. W wypadku najcięższych przestępstw wobec bezpieczeństwa w ruchu drogowym, możliwość skorzystania z takiej alternatywnej formy wykonywania środka karnego pojawia się dopiero po 10 latach jego stosowania.

Definicję blokady alkoholowej zawiera art. 2 ust. 84 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zgodnie z którą należy przez to rozumieć: „blokada alkoholowa - urządzenie techniczne uniemożliwiające uruchomienie silnika pojazdu silnikowego i pojazdu szynowego, w przypadku gdy zawartość alkoholu w wydychanym przez kierującego powietrzu wynosi co najmniej 0,1 mg alkoholu w 1 dm³.”

„Do przesłanek materialnych, które muszą być przedmiotem oceny sądu orzekającego o możliwości skrócenia wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów, należą:

1) postawa skazanego;

2) jego właściwości osobiste;

3) jego warunki osobiste;

4) zachowanie się skazanego w okresie wykonywania zakazu prowadzenia pojazdów.

Spełnienie tych przesłanek ma uzasadniać przekonanie sądu orzekającego, że po skróceniu okresu wykonywania orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów ich prowadzenie przez skazanego nie będzie on zagrażać bezpieczeństwu w komunikacji. Przekonanie, o którym mowa, ma charakter prognozy, którą w prawie karnym i prawie karnym wykonawczym traktuje się jako podstawę orzekania. Ocenę wymienionych przesłanek oraz wynikającą z tej oceny prognozę sąd powinien opierać – na co słusznie zwrócono uwagę w piśmiennictwie – na informacjach uzyskanych w drodze wywiadu środowiskowego przez kuratora sądowego oraz danych o skazanym, jakimi dysponuje Policja (por. K. Postulski, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz, Warszawa 2016, s. 1151)” - S. Lelental, Kodeks karny wykonawczy. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2017.